2009 ജനുവരി 26 എം.ഇ.എസ് കോളജിലേക്കുള്ള എന്റെ വരവിനു പിന്നില് പല ഉദ്ദേശ്യങ്ങളായിരുന്നു. വീട്ടില് നിന്ന് രാവിലെ നെടുങ്കണ്ടത്തിനു പുറപ്പെടുകയും തൂക്കുപാലത്തില് നിന്നു നിസാമിനെയും കൂട്ടി റെസ്്ലിയുടെ കടയിലെത്തുമ്പോള് സമയം 11 കഴിഞ്ഞു. എവിടെയാണു നീ, ഞങ്ങള്ക്കു പോവണമെന്ന തിരക്കിട്ട സംസാരത്തിനു തിരികൊളുത്തുകയായിരുന്നു റെന്സിന്റെ മിസ്ഡ് കോളിനു തിരിച്ചുവിളിച്ചപ്പോള് കിട്ടിയ മറുപടി. നിസാമിനൊപ്പം വട്ടപ്പാറയില് ബസ്സിറങ്ങി കോളജിലേക്കുള്ള വീതികുറഞ്ഞ പണ്ടെങ്ങോ ടാറിട്ടിരുന്നു എന്നു ദ്യോതിപ്പിക്കുന്ന റോഡിലൂടെ നടക്കുമ്പോള് അറിയാതെ നാലു വര്ഷം പിന്നിലേക്ക് ഞാന് സഞ്ചരിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവധിദിനമായതിനാലാവാം വഴിയില് ആരെയും കാണാന് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. എന്നാല് അലുമ്നിയില് പങ്കെടുക്കാനായി എത്തുന്ന ചില പെണ്കുട്ടികള് ഞങ്ങളുടെ പിന്നിലായി വരുന്നുണ്ട്. കോളജിനോടടുക്കുന്ന വഴിയില് ഏലത്തിനിടാന് ഇറക്കിയിരിക്കുന്ന ചാണകമല കണ്ടതും നിസ്സാം പറഞ്ഞു. ഈ സാധനം ഇവിടെ നിന്നൊരിക്കലും മാറില്ല(കോളജില് ആദ്യമായി വരുമ്പോഴും അവസാനമായി പടിയിറങ്ങുമ്പോഴും മുടങ്ങാതെ റോഡിലൊരു തടസ്സമായി ഉള്ളതാണിത്). പ്രവര്ത്തി ദിനങ്ങളില് സ്ഥിരമായി സന്ധിക്കാറുള്ള പള്ളിയിലേക്കു കയറുമ്പോള് മനസ് എന്തിനെന്നറിയാതെ തുടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ചൂളമരങ്ങളുടെ ഇലകള് മുറ്റത്ത് നിരന്നുകിടക്കുന്നു. മുറ്റത്തെ മോടിപിടിപ്പിച്ചിരുന്ന ചെടികളൊക്കെ അപ്രത്യക്ഷമാണ്. ആരും പള്ളിയില് എത്തുന്നില്ലേ എന്നായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ സന്ദേഹം. അവിടെ ഞങ്ങളെ കാത്ത് നജ്മുദ്ദീനും റസ്്ലിയുമൊക്കെ നില്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു അപ്പോള്....തമാശകളിലൂടെ വിശേഷങ്ങള് തിരക്കുമ്പോള് വര്ഷങ്ങള്ക്കു ശേഷമുള്ള ഒത്തുകൂടലുകള്ക്ക് എത്രയും പെട്ടെന്ന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കാന് മനസ് അതിയായി ആഗ്രഹിച്ചു.
കോളജില് നിന്നു പടിയിറങ്ങുന്ന 2004-05 വര്ഷങ്ങളില് കഴിച്ചു കൂട്ടിയ ക്ലാസ് റൂമിലേക്ക് നടക്കുമ്പോള് റെന്സും ഷാജഹാനും രാജിയും(കുപ്പി) വെടി പറഞ്ഞു നില്ക്കുകയായിരുന്നു. കോളജില് നിന്നിറങ്ങിയതിനു ശേഷമുള്ള ആദ്യ കൂടിക്കാഴ്ചയാണ്, എടുത്തുപറയത്തക്ക മാറ്റം ആര്ക്കും പറയാനില്ല. എത്തിയതേ കളിയാക്കലുകളാണ് എല്ലാവരുടെയും വായില് നിന്നുതിര്ന്നത്. പഴയ പരീക്കുട്ടിയും ഷഷിയും കുപ്പിയുമൊക്കെ കഥ പറയുമ്പോള് ആരൊക്കെയാണ് വന്നിരിക്കുന്നതെന്നറിയാനായിരുന്നു എനിക്കാകാംക്ഷ. പുതുമണവാളനായ സിറാജും അധ്യാപ(ഹ)കനായിത്തീര്ന്ന അനുരാജും വായിനോട്ടം കഴിഞ്ഞ് എത്തിയതും അതേ സമയത്താണ്. അനുവിനെ കറുമ്പനെന്നു വിളിച്ചതിനു അവന് പ്രതികാരം വീട്ടിയത് തകര്ന്നു പോയ എന്റെ പഴയ പ്രണയം പൊടിതട്ടി മറ്റുള്ളവര്ക്കു മുമ്പില് അവതരിപ്പിച്ചാണ്. ഗ്രൗണ്ടില് എന്.സി.സി കേഡറ്റുകള് പരേഡിന്റെ ട്രെയിനിങ്ങിലാണ്. എന്.സി.സിയില് ചേര്ന്ന് ആദ്യമായി പരേഡ് ചവിട്ടുമ്പോള് മറ്റൊരു സൈഡില് മിക്സഡായ എന്.എസ്.എസുകാര് നില്ക്കുന്ന കാഴ്ച കണ്ട അന്നുതന്നെ യുനിഫോം ഊരിക്കൊടുത്ത കഥ അവരോടു പറയുമ്പോള് വീണ്ടും പഴയകാല രസങ്ങളിലേക്ക് ഞങ്ങള് ഊളിയിട്ടു. ശകാരങ്ങള് കേള്ക്കാന് മാത്രം കേറിയിരുന്ന പ്രിന്സിപ്പലിന്റെ റൂമില് കയറുമ്പോള് നവ്യാനുഭവമായിരുന്നു നുകര്ന്നത്. റഷീദ് സാറിനു മുമ്പില് ഇരിന്നത് ബി.കോമില് പഠിക്കുന്ന സ്ഥിരമായി വൈകിവരുകയും നേരത്തേ പോവുകയും ചെയ്തിരുന്ന വിദ്യാര്ഥിയായിട്ടാണ്. വിശേഷങ്ങള് തിരക്കുകയും അലുമ്നിയില് പങ്കാളിത്തം എങ്ങനെയിരിക്കുമെന്നൊക്കെ സാറിനോടു ചോദിച്ച് 10 മിനിറ്റിലേറെ ഞങ്ങള് അവിടെ ചെലവഴിച്ചു. 2 മണിയോടെ ഓഡിറ്റോറിയത്തിലേക്കു നീങ്ങുമ്പോള് മുറ്റത്ത് അവിടവിടെ കൂട്ടംകൂടി നില്ക്കുന്ന പല പഴയ ബാച്ചുകാരെയും കാണാമായിരുന്നു. അവരില് പരിചിതരോടു ഹായ് പറഞ്ഞു ഓഡിറ്റോറിയത്തില് കയറുമ്പോള് നിരന്നുകിടക്കുന്ന കസേരകളില് മിക്കവയും അലങ്കരിച്ച് ഉപവിഷ്ടരായ യുവതീ യുവാക്കള്. പകുതിയിലേറെയും കാലിയാണു കസേരകള്. പതിയെപ്പതിയെ അവ നിറഞ്ഞുതുടങ്ങുമ്പോള് റഷീദ് സാറും ജോണിക്കുട്ടി സാറും അലുമ്നി ഭാരവാഹികളും സംസാരിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പോയ 25 വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുമ്പുള്ള ജില്ലയിലെ അവസ്ഥയും കോളജിന്റെ രൂപപ്പെടലും ജോണിക്കുട്ടി സാര് അവതരിപ്പിക്കുമ്പോള് അന്നുവരെ കേള്ക്കാത്ത, ഇഷ്ടകലാലയത്തിന്റെ പിറവിക്കുപിന്നിലെ കഷ്ടപ്പാടുകളും അതിനു വേണ്ടി ആത്മസംതൃപ്തിയോടെ പണിയെടുത്തവരെയും കുറിച്ച് കൗതുകത്തോടെ കേട്ടിരുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് മറ്റു ജില്ലകള് തേടിപ്പോവേണ്ടിയിരുന്ന ഗതികേടില് നിന്നു രക്ഷകനായി എം.ഇ.എസ് പിറവിയെടുത്തപ്പോള് ജസ്റ്റ് പാസ് വിദ്യാര്ഥികള്ക്ക് റെഗുലര് കോളജില് പ്രവേശനസൗകര്യമൊരുക്കി അധികൃതര് വിദ്യയുടെ വാതായനങ്ങള് മലര്ക്കെ തുറന്നിട്ടു കാത്തിരുന്നു. മണ്ണിനോടു മല്ലടിക്കുന്ന കര്ഷകന്റെ മക്കള്ക്കു വിദ്യാഭ്യാസം വാഗ്ദാനം ചെയ്ത് കാടിനുള്ളില് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന മനോഹരമായ കലാലയത്തിന്റെ പോയ കാല രൂപമാണീ ഓഡിറ്റോറിയമെന്നു ജോണിക്കുട്ടി സാറിന്റെ വാക്കുകള് സ്പീക്കറിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തുമ്പോള് കോളജിന്റെ ഇന്നത്തെ പ്രൗഡിയായിരുന്നു ഉള്ളില്. കോളജിലേക്കുള്ള വഴിയിലും കാംപസിലും റോയി സാറിന്റെ പരിശ്രമഫലമായി തലയുയര്ത്തി നില്ക്കുന്ന വാകമരങ്ങളും ഓഫിസിനു മുമ്പിലെത്തെ അമീബാ പോണ്ടും പൂന്തോട്ടവും നീളന് വരാന്തകളും ബഹുനിലകെട്ടിടങ്ങളും സുരക്ഷയൊരുക്കുന്ന മതിലുകളുമൊക്കെയുള്ള കോളജിനെക്കുറിച്ച് മനസ് അഭിമാനം കൊണ്ടു. കോഴ്സുകളുടെ എണ്ണം കൂടുകയും കൂടുതല് ജില്ലകളില് നിന്നു വിദ്യാര്ഥികള് വട്ടപ്പാറയിലേക്കെത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു മാറ്റത്തിന് എത്ര വര്ഷങ്ങള് എടുത്തിട്ടുണ്ടാവുമെന്നും വെറുതെ കണക്കു കൂട്ടി നോക്കി. അനുഭവങ്ങള് പങ്കുവയ്ക്കാന് ജോണിക്കുട്ടി സാര് ക്ഷണിച്ചു സംസാരം അവസാനിപ്പിച്ചതേ നിസാം ചാടിവീണു. എസ്.എസ്.എല്.സിക്കു 210 മാര്ക്ക് വാങ്ങി കോളജില് പ്രീഡിഗ്രിക്കു കോളജിലെത്തിയ അനുഭവത്തെ വെളിപ്പെടുത്തിയായിരുന്നു അവന് സംസാരത്തിലേക്കു കടന്നത്. സഹപാഠികളായിരുന്നവരില് പലരും എത്താതിരുന്നതിനു കാരണം ഇന്ത്യയുടെ ജനസംഖ്യാ വര്ധനവിന് തങ്ങളുടേതായ പങ്ക് വഹിക്കുകയാണെന്ന അവന്റെ തുറന്നടിയില് സദസ് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. തുടര്ന്ന് ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ജീവിത വഴികളില് കോളജും അധ്യാപകരും എങ്ങനെ വഴികാട്ടികളായി എന്നു വിവരിച്ചു. പലപ്പോഴും ചിരിയുടെ മാലപ്പടക്കങ്ങള്ക്കാണ് അത് വഴിമരുന്നിട്ടത്. ഇവിടെ നിക്ഷേപിച്ചതിനു പലിശ ഏറ്റുവാങ്ങുകയാണ് അധ്യാപന ജോലിയിലൂടെയെന്നു പറഞ്ഞ അനുരാജിന്റെ വാക്കുകള് പലരെയും വേദനിപ്പിച്ചു. ഗസ്റ്റ് ലക്ചര്മാരെ വകവയ്ക്കാതെ എതിര്ത്തുസംസാരിച്ചും ക്ലാസ്സില് കയറാതെയും കയറി ബഹളം വയ്ക്കുകയും ചെയ്ത പഴയകാലത്തെക്കുറിച്ച് ഓര്ക്കാന് ഇടവരുത്തുകയായിരുന്നു അവന് തനിക്കു ലഭിച്ച കുറച്ചു സമയത്തിലൂടെ. പരാമര്ശിക്കപ്പെട്ട ആ ഗസ്റ്റ് ലക്ചേഴ്സില് ആരും അവിടെ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിലും അവരോടുള്ള മാപ്പുപറച്ചിലായിരുന്നു അനുരാജിലൂടെ ഒത്തുകൂടിയവര്ക്ക് സാധ്യമായത്. സ്റ്റേജില് കയറി എന്തെങ്കിലും പറയണമെന്നാഗ്രഹിച്ചിരുന്നെങ്കിലം സ്വതസിദ്ധമായ മടി അതില് നിന്നു എന്നെ പിറകോട്ടു വലിച്ചു. ഇരുന്നിടത്തു നിന്ന് എഴുന്നേല്ക്കാന് മനസ് ആഗ്രഹിച്ചപ്പോഴൊക്കെ കാലുകള് നിലത്തിറങ്ങിയതുപോലെയാണ് അനുഭവപ്പെട്ടത്. സംസാരിക്കാന് റഷീദ് ആംഗ്യംകാട്ടിയപ്പോഴും എനിക്കതിനു കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല എന്നതാണ് സത്യം. ഇതിനിടയില് കിട്ടിയ ചായയും ബിസ്ക്കറ്റും കഴിച്ചതിനു ശേഷം 2009-2010 വര്ഷത്തെ അലുമ്നി ഭാരവാഹികളെയും വേദിയില് പ്രഖ്യാപിച്ചു. പുറത്തിറങ്ങുമ്പോള് എന്താണ് ഒന്നും പറയാതിരുന്നതെന്ന റഷീദ് സാറിന്റെ സ്നേഹപൂര്ണമായ ചോദ്യത്തിന് പ്രത്യേകിച്ച് അനുഭവങ്ങളൊന്നും പങ്കുവയ്ക്കാനില്ലെന്ന നുണയാണ് ഞാന് മറുപടി കൊടുത്തത്. മനസ്സില് മായാതെ നില്ക്കുന്ന അനുഭവങ്ങള് സമ്മാനിച്ചതില് ഈ കലാലയം, ഇവിടുത്തെ അധ്യാപകര്, വിദ്യാര്ഥികള്, മരച്ചുവടുകള്, വഴിത്താരകള് വഹിച്ച പങ്ക് ഏറെയാണ്. ആദ്യമായി ഇവിടെ നിന്നാണ് എനിക്കൊരു പ്രണയിനിയെ ലഭിക്കുന്നത്. ഇവിടെയാണ് എന്.എസ്.എസ് ദശദിന ക്യാംപില് പങ്കെടുത്ത് കവിത ചൊല്ലിയതും സഹോദരതുല്യരായി കൂട്ടുകാരെ സമ്പാദിച്ചതും. ഇവിടെ നിന്നാണ് എന്റെ ഗുണങ്ങളും പോരായ്മകളും ഫീഡ്ബാക്കായി സുഹൃത്തുക്കള് എഴുതിത്തന്നത്. എന്റെ ഓരോ ദിനങ്ങളും ഇവിടെയാണ് വിരിഞ്ഞത്. മേരിക്കുട്ടി ടീച്ചറിന്റെ മാതൃതുല്യമായ പെരുമാറ്റം ഇവിടെയാണ് ഞാന് അനുഭവിച്ചത്. മാത്യു സാറിന്റെ ഉപദേശങ്ങള് ഇവിടെ നിന്നാണ് എനിക്കു ലഭിച്ചത്. ജ്യേഷ്ടസഹോദരരെപ്പോലെ റോയ് സാറും ഉണ്ണികൃഷ്ണന് സാറും അബൂബക്കര് സാറും റസാഖ് സാറും ജോസ്കുട്ടി സാറും അലിയാര് സാറും റെജിസാറും ശ്രീദേവി ടീച്ചറും ബീനടീച്ചറുമൊക്കെ എന്നോട് ഇടപഴകിയതും ഇവിടെയാണ്. എന്.എസ്.എസ് ക്യാംപിലെ ഭക്ഷണ വിളമ്പലുകളില് പിശുക്കു കാണിച്ചതും പണിയെടുത്തതും ഒരുമിച്ചു കിടന്നുറങ്ങിയതും ഇതേ കലാലയത്തിലാണ്. രാത്രി മുഴുവന് നീളുന്ന കഥ പറച്ചിലുകളില് ഭാവിയെ സംബന്ധിക്കുന്ന സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു കടന്നുവന്നിരുന്നത്. പരീക്ഷയില് മാര്ക്ക് കുറയുന്നതിന്റെ ആകുലത, ഇന്റേണല് മാര്ക്കിലെ ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകള് പ്രൊജക്ട് വര്ക്ക് ചെയ്യുന്നതിലെ സാങ്കേതികത അയലത്തെ ക്ലാസ്സിലെ പെണ്കുട്ടിയോട് ഇഷ്ടം തുറന്നുപറയാനുണ്ടായ വെമ്പല് അങ്ങിനെ...അങ്ങിനെ...എന്റെ ഓര്മകളുടെ പട്ടിക നീണ്ടു പോവുന്നു. സഹപാഠികളോടു തോന്നിയിരുന്ന നീരസങ്ങള് വിടപറയുന്നത് മൂന്നുവര്ഷത്തെ കൂടലുകള് വിടപറഞ്ഞപ്പോള് മാത്രമായിപ്പോയ ദുരവസ്ഥയില് ദുഃഖിച്ചും അതിന്റെ കേടു തീര്ക്കാന് മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരിച്ചും ഞാന് ടിന്റുവിനോടു അടുപ്പം സ്ഥാപിച്ചു. കൂട്ടുകാരിയുടെ പേരു പറഞ്ഞു കളിയാക്കിയതിന് റാണിയോടും ഷാജിതയോടും രഞ്ജിനിയോടും വഴക്കിട്ടു. സ്ഥിരമായി കുപ്പിയുമായി ക്ലാസില് വരുന്ന രാജിയെ കുപ്പിരാജിയെന്നും മെലിഞ്ഞ ശരീര പ്രകൃതിയുള്ള മറ്റൊരു രാജിയെ കാറ്റെന്നും തടിയുള്ളതിനാല് രഞ്ജിനിയെ ചക്കയെന്നും പേരുചൊല്ലി വിളിച്ചു. ശ വഴങ്ങാത്ത റെന്സിനെ ഷഷിയെന്നും ഷാജഹാനെ പരീക്കുട്ടിയെന്നും ഷാജിതയെ കറുത്തമ്മയെന്നും അനിലിനെ കണാരനെന്നും നിഖിലിനെ നീലനെന്നും അനീഷിനെ ഡമ്മിയെന്നും വിശേഷിപ്പിച്ചു.അങ്ങനെ മിക്കവരും അറിയപ്പെട്ടത് ഓമനപ്പേരുകളിലാണ്. അന്വറിന്റെ ബഡായിയും നിസാറിന്റെ പരുപരുത്ത സൗണ്ടും റ്റിജോയുടെ ആര്.എം.പിയും ക്ലാസിലെ ചര്ച്ചാ വിഷയങ്ങള്. കെ.എസ്.യു നേതാവായ ചെറിയാനും എസ്.എഫ്.ഐക്കാരായ നിസാറും നിഷാദും സംഘവും ഒരുമിച്ചു നടക്കുന്നത് കൗതുകമായിരുന്നു. വാചക, വെള്ളമടി കമ്പനികളും അപൂര്മായിരുന്നില്ല. കോളജില് വെള്ളമടിച്ചതിനു മധ്യസ്ഥം പറയാനെത്തിയ അമ്മാവന്റെ മകന് വെള്ളം പടിയായി കൊടുക്കേണ്ടി വന്ന ദീപുവിന്റെയും അനൂപിന്റെയും ഗതികേട് ഞങ്ങളെ ചിരിപ്പിച്ചു. സിറാജിന്റെ പ്രണയാഭ്യര്ഥന നിരസിച്ച റംല കാരണം പറഞ്ഞത് താനവനെ എടുത്തോണ്ടു നടക്കേണ്ടി വരുമെന്നായിരുന്നു എന്നത് പരസ്യമാവാത്ത രഹസ്യമായിരുന്നു. കലാലയ രസങ്ങള്ക്കിടെ ജസ്റ്റിന് നേരിട്ട രോഗം ഞങ്ങളെ ദുഃത്തിലാഴ്ത്തി. അതിനിടയില് തന്നെയായിരുന്നു ജോസ് കുട്ടി സാറിന്റെ ഭാര്യ അപകടത്തില് മരിക്കുന്നതും. വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് അധികമാവാത്ത സാറിന്റെ ദുരവസ്ഥ ഞങ്ങളെ കരയിപ്പിച്ചു.
കിടപ്പിലായ ജസ്റ്റിനെ കാണാനായി ബൈക്കില് പോയി മടങ്ങുന്നതിനിടയില് വീണ നിഖിലിനും അനൂപിനും തുടര്ച്ചയായി അടുത്ത ആഴ്ചയില് നിഖിലിനെ വീണ്ടും വീഴിച്ചതും ജന്മസിദ്ധ പെയിന്റിങ് കളഞ്ഞതും അന്വറിന്റെ സാഹസിക ബൈക്കോടിക്കലായിരുന്നു. വാശിയേറിയ ഇലക്്ഷനില് എം.എസ്.എഫ്, കെ.എസ്.യു സ്ഥാനാര്ഥികള്ക്ക് കുത്തിയ വോട്ടുകള് മുഴുവന് പാഴായ വിഷമത്തിനിടയിലും തല്ലാനോടിച്ച പോലിസിന്റെ വീരകൃത്യം എന്നെ, ഞങ്ങളെ ചിരിപ്പിച്ചു. ബദല് സംഘടനാ പ്രവര്ത്തകനായി അല്പ്പ സ്വല്പ്പം ശ്രദ്ധനേടാന് കഴിഞ്ഞു എന്നു രഹസ്യമായി വിശ്വസിച്ചിരുന്നു അന്നും ഇന്നും. നേതാവാകാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്നു ക്യാംപില് വച്ച് മേരിക്കുട്ടി ടീച്ചറിനോടു പറഞ്ഞതിനു ഫലമായി പൈനാവില് നടക്കുന്ന സ്റ്റുഡന്റ്സ് പാര്ലമെന്റില് പങ്കെടുക്കാന് അവസരമുണ്ടാക്കിത്തരികയും റഷീദ് സാറിനൊപ്പം പൈനാവില് പോവുകയും ചെയ്ത അനുഭവം മികച്ചതായിരുന്നു. അനുരാജിനെ സ്റ്റുഡന്റ്സ് മാഗസിന് എഡിറ്ററായി വിജയിപ്പിച്ച ക്രെഡിറ്റില് ചെറിയ പങ്കാളിത്തം വഹിച്ചു എന്ന അഭിമാനത്തില് പ്രണയവും നൈരാശ്യവും തുളുമ്പുന്ന കവിതകള് എഴുതിക്കൊടുത്തെങ്കില് ആ മാഗസിന് പുറത്തിറങ്ങിയില്ല എന്ന നിരാശ വിട്ടുമാറാതെ.... കൈയെഴുത്തു മാഗസിനിലേക്കു സൃഷ്ടികള് സ്വന്തവും അല്ലാത്തതുമായവ പകര്ത്തിക്കൊടുത്ത് ഭാഗവാക്കാവാന് കഴിഞ്ഞതില് അഭിമാനം കൊണ്ട്...ഒടുവില് മൂന്നുവര്ഷക്കാലത്തെ കാംപസ് ജീവിതത്തിനു പരിസമാപ്തിക്കുറിച്ച് ഓട്ടോഗ്രാഫുകളില് ആകുലതകളും ആഗ്രഹങ്ങളും ആശംസകളും ചാര്ത്തി ഇനിയും കാണണം വിവാഹം അറിയിക്കാന് മറക്കരുത് തുടങ്ങി വാഗ്ദാനങ്ങളും നല്കി വിടപറയുമ്പോള്...ഒത്തുകൂടലുകള് എത്രമാത്രം സാധ്യമാവും എന്നു അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. എന്നാല് ഓരോ ജനുവരി 26കളിലും ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പൂര്വവിദ്യാര്ഥിയെന്ന അഹങ്കാരത്തോടെ ഈ കലാലയത്തിലേക്ക് കടന്നുവരാമെന്നുള്ള സാധ്യത എന്നെ ആഹ്ലാദവാനാക്കുന്നു. അതില് ഓരോരുത്തരും പങ്കാളികളാവണമെന്ന അഭ്യര്ഥനയോടെ അലുമ്നിയില് സംസാരിക്കാനാവാതെ പോയതിലുള്ള വിഷമത്തെ ഈ വാക്കുകളിലൂടെ ഞാന് മറികടക്കട്ടെ... ജയേഷ്, ഫ്രാന്സിസ്, അനില്, അനീഷ്, ഷാജഹാന്, റെന്സ്, സിറാജ്, ഷിന്സ്, നിസാര്, നിഷാദ്, ചെറിയാന്, റെസിലി, റ്റിജോ, അന്വര് ഷാ, ജസ്റ്റിന്, സ്റ്റാലിന്, രഞ്ജിനി, രാജി, രാജി, റാണി, സ്മൃതി, സന്ധ്യ, ടിന്റു, ഷാജിത, മെര്ളിന്, അനൂപ്, സനില്, ബിബിന്, നിഖില്, നൗഫല്... ബി.കോമില് എന്നോടൊപ്പം പഠിച്ച എല്ലാവരെയും പേരെടുത്തു പറഞ്ഞ് നിര്ത്തട്ടെ പ്രാര്ഥനയോടെ നിഷാദ്
